[ถ้าคุณดูผ่านโทรศัพท์มือถือ จะได้รับฟังแค่ preview เท่านั้น, กดที่รูปเพื่อฟังทั้งหมดที่ Spotify]

การให้ของ ไม่ได้แปลว่าเป็นคนดีเสมอไป โดยเฉพาะถ้าให้เพราะอยากได้สิ่งตอบแทน — อยากได้บุญ อยากมีชื่อเสียง อยากรู้สึกว่า “ฉันเป็นคนดี” …การให้แบบนั้นคือการขยาย “ตัวกูของกู” ให้ใหญ่ขึ้น ไม่ได้พาไปสู่การพ้นทุกข์เลย

แต่ “การให้ที่แท้จริง” คือการให้แบบไม่ยึด ไม่หวัง ไม่เอาตัวเองเป็นศูนย์กลาง เป็นการฝึกใจให้หลุดพ้นจากความยึดมั่นในสิ่งต่าง ๆ โดยเฉพาะความรู้สึกว่า “นี่ของฉัน ฉันทำ ฉันดี”

ท่านพุทธทาสเคยพูดว่า

“การสูญเสียคือโอกาสทองของการให้ทาน” เพราะเวลาสูญเสียสิ่งที่รัก ถ้าเรายอมรับได้ว่า มันเป็นเรื่องของธรรมชาติ เรื่องของกรรม และปล่อยวางได้ นั่นแหละคือ “ทานขั้นสูง” — เป็นการให้ที่ช่วยลดอัตตาในใจได้จริง