พระองค์ไม่ทรงสอนเรื่องอื่นนอกจากทุกข์กับดับทุกข์ แต่ขั้นปรมัตถ์ถือว่าขณะจิตต่อมาจากการทํากรรมก็ได้ผลไปตามนั้น รู้ปรมัตถ์แล้ว ทําให้หายตื่น หายหลง รู้จักสิ่งที่ควรหยุด มนุษย์ต้องเกี่ยวด้วยเรื่องกาย จิต วิญญาณให้ถูกต้องจะดับทุกข์ได้ พอรู้เรื่องปรมัตถ์จะเข้าถึงอสังขตะ ไม่เกิดตัวกู-ของกู ที่ว่า “นิพพานเป็นสุขอย่างยิ่ง” นี้พูดเพื่อศีลธรรม ปรมัตถ์ไม่พูดว่าสุข ถ้ารู้จักปรมัตถฯ จิตจะเป็นอิสระ มีเมตตา ไม่เห็นแก่ตัว