ศาสนาและการเมืองมิใช่สิ่งแยกจากกัน หากแท้จริงแล้วมีเป้าหมายร่วมคือสันติสุขของมนุษย์ การเมืองที่บริสุทธิ์ย่อมเป็นศีลธรรม และพระพุทธเจ้าคือยอดนักการเมืองผู้สร้างสันติภาพโดยไม่ใช้อาวุธ

นับเป็นความเข้าใจผิดอย่างยิ่งว่า ธรรมะคือเรื่องของการปฏิบัติส่วนตัวของ “คนดี” คนหนึ่ง ไม่เกี่ยวกับระบบ ไม่เกี่ยวกับสังคม ไม่เกี่ยวกับการเมืองโดยความจริงแล้วธรรมะไม่ใช่เรื่องส่วนตัวของคนดีบางคน แต่คือหลักที่ต้องมีอยู่ในใจของทั้งคนและระบบ เพราะเมื่อไม่มีธรรมะ โลกก็จะไม่รอด — ไม่ว่าระบอบไหนก็ตาม

พุทธทาสภิกขุชี้ “ธรรมะคือผู้ปกครองที่แท้จริง” ประชาธิปไตยแบบ “ของประชาชน เพื่อประชาชน โดยประชาชน” จะกลายเป็นนรกหากขาดธรรมะ เพราะแท้จริงแล้วผู้ปกครองสูงสุดคือ “ธรรม” ไม่ว่าระบอบใด—แม้แต่เผด็จการ—ก็ใช้ได้ หากประกอบด้วยธรรมะ