พุทธทาส
ความรู้มากมายช่วยให้เราพ้นทุกข์ได้เสมอไปหรือ? ท่านพุทธทาสภิกขุชวนแยกแยะพุทธศาสนากับปรัชญา โดยเน้นว่าหัวใจของศาสนาคือการปฏิบัติเพื่อดับทุกข์ พร้อมชวนทบทวนว่า สิ่งที่เรากำลังศึกษาช่วยแก้ความทุกข์ในชีวิตจริงได้เพียงใด
สันโดษ พอเพียง ปล่อยวาง
แสงอาทิตย์ช่วยให้เรามองเห็นสิ่งรอบตัว แต่แสงสว่างของพระธรรมช่วยให้เราเห็นความทุกข์และเหตุแห่งทุกข์ในใจ ธรรมบรรยายนี้ชวนสำรวจความร้อนใจ ความหิวที่ไม่สิ้นสุด และความยึดมั่นในตัวกูของกู พร้อมเรียนรู้ว่าการรู้จักพอไม่ได้หมายถึงการหยุดแสวงหา และการมีทรัพย์ก็ไม่จำเป็นต้องแบกทรัพย์นั้นไว้ในใจ
อ.จ พุทธทาส (190)_cr
เข้าใจว่า “ทำไมเราทำบุญแล้วแต่ยังทุกข์” ผ่านคำสอนของพุทธทาสภิกขุ อธิบายหัวใจของพุทธศาสนาอย่างตรงไปตรงมา ความทุกข์เกิดจากการยึดมั่น “ตัวกูของกู” และทางออกที่เริ่มได้ทันทีในชีวิตประจำวัน
วิปัสสนา
ทำความเข้าใจ “วิปัสสนาภูมิ 6” ฐานสำคัญของการเจริญวิปัสสนาในพุทธศาสนา ตั้งแต่ขันธ์ 5 อายตนะ 12 ธาตุ 18 อินทรีย์ 22 อริยสัจ 4 จนถึงปฏิจจสมุปบาท เพื่อเห็นความจริงของชีวิตตามหลักเหตุปัจจัย
ปณิธาน ข้อ 3
โลกกำลังป่วยเพราะบูชาวัตถุ (กิน กาม เกียรติ) ซึ่งให้ความสุขแบบ "สุกไหม้" (ร้อน) ทางรอดเดียวคือการใช้ชีวิตแบบ "ธรรมนิยม" หรือ "ธรรมชีวี" เพื่อพบความสุขแบบ "สุขเย็น" (สงบ)
ปณิธาน ข้อ 1
แก่นแท้ของพุทธศาสนาคือ "ความไม่มีตัวตน" (อนัตตา) การเข้าถึงนิพพานไม่ใช่เรื่องหลังความตาย แต่คือความ "เย็น" (ว่างจากกิเลส) ที่สัมผัสได้ในปัจจุบันขณะ
ปณิธาน ข้อ 2
ทุกศาสนามีหัวใจเดียวกันคือ "การทำลายความเห็นแก่ตัว" ความแตกต่างเป็นเพียง "เปลือก" ตามวัฒนธรรม ทางออกของความขัดแย้งคือการร่วมมือกันสร้าง "ธัมมิกสังคมนิยม"
ศีล ความปกติ
“ศีล” ในมุมใหม่ ศีลในฐานะความปกติที่ทั้งชีวิตและสังคมต้องการ เพราะคือรากฐานที่รองรับความสุขส่วนบุคคล ความสงบ และสันติภาพของสังคม
โรงเรียนวิถีพุทธ
บทวิเคราะห์ “การศึกษาแนวพุทธ” โดย สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ ป. อ. ปยุตฺโต ที่ชี้ให้เห็นการพัฒนามนุษย์ตามธรรมชาติ ผ่านไตรสิกขาและภาวนา 4 เพื่อสังคมที่ก้าวหน้าด้วยเมตตาและปัญญา