ครั้งแรกที่ผมฟัง Here For It All ของ Mariah Carey ผมน้ำตาซึม

ตอนนั้นยังไม่ได้คิดว่าจะเอาเพลงนี้มาเขียนเรื่องธรรมะ ไม่ได้วิเคราะห์เนื้อร้อง ไม่ได้พยายามจับเข้ากับหลักธรรมข้อไหน เพียงรู้สึกว่าเพลงนี้มีอะไรบางอย่างที่แตะใจมาก

อาจเป็นเสียงของ Mariah ในวัยที่ผ่านชีวิตมาเยอะแล้ว
อาจเป็นท่วงทำนองที่ค่อย ๆ ขยายจากเพลงรักไปสู่อารมณ์แบบ gospel
หรืออาจเป็นเพียงคำง่าย ๆ ในชื่อเพลง

Here For It All

ฉันอยู่ตรงนี้
สำหรับทั้งหมดของมัน

Mariah วางเพลงนี้ไว้เป็นเพลงสุดท้ายของอัลบั้ม Here For It All และใช้ชื่อเพลงเป็นชื่ออัลบั้มด้วย

ฟังในชั้นแรก มันคือเพลงของคนคนหนึ่งที่มองกลับไปยังความสัมพันธ์ ซึ่งมีทั้งเรื่องงดงาม เรื่องเจ็บปวด และเรื่องที่อาจไม่อยากหวนกลับไปจำ แต่ทั้งหมดนั้นก็เคยเกิดขึ้น และเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตไปแล้ว พอฟังไปเรื่อย ๆ คำว่า Here For It All กลับฟังใหญ่กว่าความสัมพันธ์ระหว่างคนสองคน

มันเหมือนประโยคที่พูดกับชีวิตทั้งชีวิต

เราอยากมีชีวิต แต่เราอยากได้ทั้งหมดของมันจริงหรือ

ถ้ามีใครถามว่าอยากมีความสุขไหม เราคงตอบว่าอยาก

อยากมีคนรัก
อยากประสบความสำเร็จ
อยากมีสุขภาพดี
อยากให้คนเห็นคุณค่า
อยากให้สิ่งที่รักอยู่กับเราไปนาน ๆ

ไม่มีอะไรผิดกับความต้องการเหล่านี้ครับ

ปัญหาเริ่มขึ้นเมื่อใจค่อย ๆ เติมเงื่อนไขต่อท้ายว่า

ชีวิตควรเป็นอย่างนี้

ถ้าเป็นอย่างนี้ ฉันจะมีความสุข
ถ้าไม่เป็นอย่างนี้ ฉันรับไม่ได้

เราไม่ได้แค่อยากมีชีวิต

เราอยากมี ชีวิตในเวอร์ชันที่เลือกแล้ว

พระพุทธศาสนาพูดถึงสิ่งที่มนุษย์ทุกคนต้องพบไว้อย่างเรียบง่ายในเรื่อง โลกธรรม 8

ลาภ — เสื่อมลาภ
ยศ — เสื่อมยศ
สรรเสริญ — นินทา
สุข — ทุกข์

มันมาเป็นคู่

แต่ถ้าเลือกได้ เราคงเลือกเพียงครึ่งเดียว

ขอลาภ ไม่เอาเสื่อมลาภ
ขอยศ ไม่เอาเสื่อมยศ
ขอสรรเสริญ ไม่เอานินทา
ขอสุข ไม่เอาทุกข์

เสียดายที่ชีวิตไม่มีเมนูแบบนั้นครับ

ซื้อหนึ่ง ต้องรับอีกหนึ่ง เพราะทุกอย่างเปลี่ยนไปได้เสมอ

ความเจ็บเกิดขึ้นครั้งหนึ่ง แต่ใจอาจทำให้มันเกิดซ้ำอีกหลายครั้ง

ลองนึกถึงเรื่องที่ทำให้เราเสียใจ

ความสัมพันธ์จบลง
งานที่หวังไว้ไม่สำเร็จ
มีคนพูดถึงเราไม่ดี
ร่างกายเริ่มไม่เหมือนเดิม
ใครบางคนจากไป

เหตุการณ์เหล่านั้นเจ็บอยู่แล้ว

แต่หลังจากนั้น ใจยังอาจพูดต่ออีกว่า

มันไม่น่าเกิดขึ้นเลย
เขาไม่น่าทำกับเราแบบนี้
ชีวิตฉันไม่ควรเป็นแบบนี้
ถ้าวันนั้นฉันทำอีกอย่าง เรื่องทั้งหมดคงไม่เกิด

เหตุการณ์หนึ่งจึงเกิดขึ้นครั้งเดียวในโลก แต่กลับเกิดซ้ำอีกหลายรอบในใจ

เราเถียงกับสิ่งที่เกิดขึ้นแล้ว
ต่อรองกับความจริงที่มาถึงแล้ว
พยายามทำให้สิ่งที่เกิดไปแล้ว “ไม่เกิด”

ซึ่งเป็นงานที่ไม่มีวันสำเร็จ

การยอมรับไม่ได้แปลว่าเราบอกว่าเรื่องนั้นดี

ไม่ได้แปลว่าเราต้องชอบ
ไม่ได้แปลว่าไม่ต้องแก้ปัญหา
และไม่ได้แปลว่าใครทำร้ายเราแล้วเราต้องยอม

มันเพียงหมายถึงว่า

เมื่อเรื่องนี้เกิดขึ้นแล้ว ขณะนี้มันเป็นส่วนหนึ่งของความจริง

คนที่ยอมรับว่า “ฝนกำลังตก” ยังหยิบร่มได้

คนที่ยอมรับว่า “ความสัมพันธ์นี้จบแล้ว” ยังร้องไห้ได้

คนที่ยอมรับว่า “ฉันกำลังป่วย” ยังไปหาหมอได้

เราไม่ต้องชอบฝน จึงจะยอมรับว่าฝนกำลังตก

มันไม่ได้ชื่อ I Love It All

ตรงนี้เป็นส่วนที่ผมชอบที่สุดในชื่อเพลง

เพลงไม่ได้ชื่อ I Love It All

มันชื่อ Here For It All

สองประโยคนี้ต่างกันมาก

เราไม่จำเป็นต้องรักทุกเรื่องที่ชีวิตส่งมา

ไม่มีใครต้องชอบความสูญเสีย
ไม่มีใครต้องรู้สึกขอบคุณทุกบาดแผล
ไม่มีใครต้องบังคับตัวเองให้มองเรื่องร้ายว่าเป็นเรื่องดี

แต่เราสามารถ อยู่ตรงนั้น ได้

รู้ว่ากำลังเสียใจ
รู้ว่ากำลังกลัว
รู้ว่ากำลังผิดหวัง
รู้ว่ากำลังมีความสุข

โดยไม่ต้องรีบผลักความรู้สึกหนึ่งออกไป และไม่ต้องรีบคว้าอีกความรู้สึกหนึ่งไว้

สุขมา — รู้ว่าสุข
ทุกข์มา — รู้ว่าทุกข์

ไม่มีสภาวะไหนได้รับสัญญาว่าจะอยู่กับเราตลอดไป

โลกธรรม 8 จึงไม่ได้ชวนให้เราเฉยชากับโลก แต่เตือนว่า อย่าเอาใจไปฝากไว้กับด้านใดด้านหนึ่งของโลก

เพราะวันที่สรรเสริญกลายเป็นนินทา
วันที่ได้กลายเป็นเสีย
วันที่พบกลายเป็นจาก

เราไม่จำเป็นต้องสูญเสียตัวเองไปพร้อมกับมัน

ยังมีคำหนึ่งในชื่อเพลงที่ผมชอบมาก — “Here”

Here.

ตรงนี้

ไม่ใช่เมื่อทุกอย่างดีขึ้น
ไม่ใช่เมื่อหายเศร้าแล้ว
ไม่ใช่เมื่อประสบความสำเร็จแล้ว
ไม่ใช่เมื่อเจอคนที่ใช่แล้ว

ตรงนี้เลย

ชีวิตของเราไม่เคยเกิดเมื่อวาน และไม่เคยเกิดพรุ่งนี้

มันเกิดได้เพียงขณะนี้

อดีตที่เราคิดถึง ก็กำลังปรากฏเป็นความทรงจำ ในขณะนี้

อนาคตที่เรากังวล ก็กำลังปรากฏเป็นความคิด ในขณะนี้

แม้แต่ความรู้สึกว่า “ฉันยังไม่พร้อมสำหรับชีวิตแบบนี้” ก็เกิดขึ้น ในขณะนี้

เราหลายคนใช้เวลานานมากรอให้ชีวิตเรียบร้อยก่อน แล้วจึงค่อยอนุญาตให้ตัวเองมีความสุข

ขอให้หนี้หมดก่อน
ขอให้งานลงตัวก่อน
ขอให้สุขภาพดีขึ้นก่อน
ขอให้เจอใครสักคนก่อน
ขอให้ปัญหานี้ผ่านไปก่อน

แล้วฉันจะมีความสุข

แต่ปัญหาเก่าหายไป ปัญหาใหม่ก็มักเดินเข้าประตูมาอย่างสุภาพ 555

ชีวิตที่ไม่มีอะไรต้องแก้เลยอาจไม่เคยมาถึง

ถ้าเรารอวันนั้น เราอาจใช้ชีวิตทั้งชีวิตเพื่อรอที่จะเริ่มมีชีวิต

รับทั้งหมด ไม่ได้แปลว่าแบกทั้งหมด

การอยู่กับสิ่งที่เกิดขึ้น ไม่ได้หมายความว่าเราต้องถือมันไว้ตลอดไป

ความทรงจำเกิดขึ้นได้ แล้วผ่านไปได้
ความสุขเกิดขึ้นได้ แล้วผ่านไปได้
ความเศร้าเกิดขึ้นได้ แล้วผ่านไปได้

เราอยู่กับมัน โดยไม่จำเป็นต้องกลายเป็นเจ้าของมัน

ลองสังเกตความต่างเล็ก ๆ ระหว่าง

“ตอนนี้มีความทุกข์”

กับ

“นี่คือความทุกข์ของฉัน”

และจากนั้นก็อาจกลายเป็น

“ฉันเป็นคนที่มีชีวิตทุกข์”

จากประสบการณ์หนึ่ง ใจสามารถค่อย ๆ นำมันมาสร้างเป็นเรื่องราวของ “ฉัน” ได้ทั้งชีวิต

พระพุทธศาสนาจึงไม่ได้ชวนให้เราทำชีวิตให้ไม่มีความรู้สึก

สุขก็รู้
ทุกข์ก็รู้
กลัวก็รู้
คิดถึงก็รู้

สิ่งเหล่านี้มาได้ และไปได้

เราไม่ต้องรีบเติมคำว่า “ของฉัน” ลงไปในทุกสิ่งที่ผ่านเข้ามา

ชีวิตไม่ได้สัญญาว่าจะส่งมาเฉพาะสิ่งที่เราต้องการ

เมื่อฟัง Here For It All จบ ผมจึงรู้สึกว่าชื่อเพลงนี้มีความหมายมากกว่าที่เห็นตอนแรก

มันไม่ได้ฟังเหมือนคำประกาศว่า

ฉันเข้มแข็ง ฉันรับไหวทุกอย่าง

เพราะมีหลายวันที่เราก็ไม่ไหวจริง ๆ

ร้องไห้ได้
เสียหลักได้
ขอความช่วยเหลือได้
พักได้

แต่ท่ามกลางทั้งหมดนั้น เรายังกลับมาพบตัวเองตรงนี้ได้อีกครั้ง

ฉันยังอยู่ตรงนี้

วันนี้มีสุข ฉันอยู่ตรงนี้
วันนี้มีทุกข์ ฉันก็ยังอยู่ตรงนี้
วันนี้ได้มา
วันหนึ่งอาจเสียไป
วันนี้มีคนรัก
วันหนึ่งอาจต้องจากกัน

นี่คือแพ็กเกจทั้งหมดของการได้เกิดมาเป็นมนุษย์

เราไม่จำเป็นต้องชอบมันทั้งหมด

แค่ไม่ใช้ชีวิตทั้งชีวิตต่อรองกับโลกว่า

“ฉันจะยอมมีความสุข ก็ต่อเมื่อชีวิตส่งมาเฉพาะสิ่งที่ฉันต้องการ”

ใจอาจเบาลงไปมากแล้ว

และเมื่อเพลงเดินทางมาถึงตอนท้าย เสียงของ Mariah ค่อย ๆ ขยายขึ้นจนมีอารมณ์คล้ายเพลง gospel เรื่องราวของคนสองคนที่เราได้ยินมาตลอดทั้งเพลงจึงเหมือนค่อย ๆ เปิดกว้างออก

จากความรักหนึ่งครั้ง
กลายเป็นชีวิตทั้งชีวิต

Here For It All.

สุขก็มา
ทุกข์ก็มา
พบก็มา
จากก็มา

เราไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร

แต่วันนี้

เรายังอยู่ตรงนี้กับทุกๆ เรื่องราว