ชวนฟังเพลง “บ้าหอบฟาง” ของอัสนี–วสันต์ ผ่านมุมธรรมะของพุทธทาสภิกขุ ว่าด้วยการมี การใช้ และการสะสมอย่างไม่หลง พร้อมแนวคิด “กินปลาโดยไม่ถูกก้าง”

เรามักคิดว่ายิ่งรู้ข้อมูลเกี่ยวกับใครมาก ก็ยิ่งรู้จักเขามากขึ้น แต่เพลง “ยินดีที่ไม่รู้จัก” ชวนตั้งคำถามกลับว่า คนที่เราเรียกว่า “รู้จักดี” นั้น เรากำลังเห็นเขาจริง ๆ หรือเห็นภาพที่ใจเราสร้างขึ้น ผ่านเรื่องสมมติ อุปาทาน และ “ตัวกู–ของกู”

บางเพลงไม่ได้พาแค่อดีตกลับมา แต่พา “ฉันคนหนึ่ง” ในอดีตกลับมาด้วย แล้วเหตุใดทั้งที่เราเปลี่ยนไปมาก เรายังรู้สึกว่าเป็น “ฉันคนเดิม”? บทความนี้ชวนมอง Yesterday Once More ผ่านจิตวิทยาเรื่อง sense of self และหลักอนัตตา