ชาวนาที่ลงมือทำนาย่อมหวังให้ข้าวออกรวง แล้วเขาจะทำงานด้วยจิตว่างได้อย่างไร? พุทธทาสภิกขุชวนพิจารณาว่า เรายังหวังให้งานสำเร็จได้ด้วยปัญญา เมื่อใจว่างจากความยึดมั่นว่า “ตัวเรา” หรือ “ของเรา” เราก็ใส่ใจกับสิ่งที่งานต้องการได้เต็มที่ ท่านยกโพชฌงค์ 7 มาอธิบายว่า แม้แต่การรู้จักอิ่มใจระหว่างลงแรง และการรอเมื่อทำเหตุไว้พร้อมแล้ว ก็เป็นส่วนหนึ่งของการทำงานด้วยจิตว่าง
